Interessante artikelen uit SAMENKERK
Maandelijks selecteert de redactie van 'SAMENKERK' een of meerdere artikelen die vervolgens hier gepubliceerd worden.
WE GEVEN DE KERK AAN GOD TERUG . . . .
Het is een paar jaar geleden, ik was na twintig jaar deeltijd werken, voor het eerst weer fulltime aan de gang gegaan, (ook voor het eerst) als gemeentepredikant.
En ik had nog geen flauw benul hoe je nou een beetje je -gewone- leven- leven kon combineren met zo’n domineesbaan.
En toen werd het Pinksteren. . . (hartstikke spannend met een belijdenisdienst in de Maartenskerk, er waren 3 mooie mensen die belijdenis deden, dat moest dus wel iets worden wat hen aan zou spreken. . . met de nadruk op ‘moest’).
Trouw kwam uit die week met daarin de Pinkstercolumn van Suurmond. En ik vergeet nooit de verregaande opluchting die zijn verhaal bij me opriep en tot vandaag oproept. . .
Ik plakte hem op de binnenkant van de WC-deur, in een prozaïsche poging tot reflectie. Zo las ik hem geregeld. (Wij woonden thuis met zijn achten in een kleine tussenwoning, mijn vader heeft onze hele jeugd de WC gezocht als plek om rustig de krant te kunnen lezen, dus vandaar)
Suurmond rekent in deze Pinkstercolumn radicaal af met alle overbelasting en tobberigheid in de kerk. Tegen alle lieve
goedwillende mensen die zich de benen uit het lijf
lopen in het pastoraat, of zoveel vergaderen dat ze alleen in de vakantie nog aan een roman toekomen, zegt hij: “Mensen we hebben in het eerste begin de kerk als cadeau van God gekregen. Maar het werkt niet meer, hoe hard we er ook achteraan sjouwen en misschien wel juist omdat we zo hard lopen. Daar wordt je moe en narrig van, omdat je het gevoel hebt alleen de kar te moeten trekken. Stop ermee. En hij besluit dan met: We geven de kerk aan God terug.”
En hij raadt ons aan in die plotselinge lege tijd eerst eens in de zon te gaan liggen, langs de Waal te fietsen of koffie te gaan drinken bij “je oude moeder” zomaar op een doordeweekse dag.
Vooral niks wat moet of een hoger doel dient maar met je hart en je ogen en oren wijd open voluit het- gewone- leven -leven . . en ervaren wat er dan binnenkomt. . . . Durven loslaten, ook als het gaat om de toekomst van de kerk.
Het is typerend voor theologen die veel hebben met de Geest dat ze zo verrassend lichtvoetig over de kerk schrijven. Noordmans ging hem jaren terug al voor. Hij noemt de kerk een ‘’noodvoorziening”
(en dus geen doel in zichzelf). Ook van hem komt die prachtige uitdrukking dat wij
“omwoond zijn door God”.
Midden in het gewone leven is God ons rakelings nabij:
Laat dan mijn hart u toebehoren
en leer me door de wereld gaan
met open ogen, open oren,
om al uw tekens te verstaan.
Dan wordt het aardse leven goed,
omdat de hemel mij begroet.(gez. 480)
ds Mieke Bregman, Drumpt
Suurmonds Pinkstercolumn staat inmiddels in “God en zo”, isbn 978 90 211 4150 3. Deze bundel is alleen nog antiquarisch te koop.
AFHANKELIJK
Eigenlijk kunnen we ons niet meer voorstellen dat mensen vroeger zonder auto, telefoon, was- machines, en computers leefden. Mijn ouders kwamen als kind bijna niet van het dorp af, ook niet in de schoolvakantie, hoogstens een dag naar een oom of tante in een dorp verderop. En dat was groot feest. Nu gaan we naar Turkije, Griekenland of Thailand. Maar soms kan het ineens niet meer. Een aswolk van een vulkaan legde alles stil. Iedereen stond machteloos. Je kon ook niemand de schuld geven. Ik las in de krant dat mensen voor wie het nog mogelijk was, hun vakantie omboekten naar Texel b.v. Anderen moesten wachten en waren afhankelijk van hulp. Een nichtje van me zat een week vast in Singapore.
Ministers konden niet voor een vergadering naar Brussel. Dat werd opgelost via de telefoon of internet. Misschien wel goed om te ervaren dat er soms een bruikbaar alternatief is. De boot, de bus de trein of de telefoon.
Zo kunnen we het ook als een ramp ervaren als de elektriciteit uitvalt. Wat kun je dan veel ineens niet. Winkeldeuren werken niet, de kassa's doen het niet. Geen radio, t.v., geen melkmachine. We kunnen veel maar zijn afhankelijk. Onze technische maatschappij maakt ons kwetsbaarder dan vroeger. We noemen het wel een ramp maar meestal is het alleen maar lastig.
Er is een veel diepere afhankelijkheid. In wezen zijn we als mens op elkaar aangewezen. Een kind kan niet groeien zonder de zorg en liefde van ouders en grote mensen om hem heen.. Dat is een kwetsbaarheid die veel fundamenteler ligt dan de afhankelijkheid van de techniek of van de natuur. Het is bijzonder en prachtig dat we als mens elkaars hoeder zijn. Maar het kwaad is er, de zonde, de slechtheid van de mens. Dan is er geen liefde en zorg maar uitbuiting, mishandeling en misbruik. Dan kan een kind maar moeilijk goed uitgroeien en zich ontwikkelen tot een vrij mens omdat het te lang gevangen is door angst en onveiligheid. Mensen moeten vechten om zichzelf te worden. Gelukkig kan dat vaak maar het geneest nooit helemaal.
Volwassenen, maken misbruik van hun macht. Het kind kan niets terug doen, is weerloos. .De laatste weken staat het nieuws bol van seksueel misbruik van kinderen. Al jaren is er aandacht voor kindermishandeling, lichamelijke en psychisch.. Afhankelijk zijn betekent dat een ander het voor het zeggen heeft in je leven: thuis, op school, in de kerk. Die ander kan je maken of breken.
In deze tijd herdenken we dat we 65 jaar geleden bevrijd zijn van de Duitse bezetters.. Dit jaar komen die verhalen heel erg bij me binnen, juist ook van de joodse kinderen die onder moesten duiken. Stel je voor, je was een klein meisje, een klein jongetje en ineens lieten je vader en je moeder je alleen bij vreemde mensen. Niet meer veilig, ervoor zorgen dat niemand je ziet. Dat is toch verbijsterend! Veel kinderen overleefden het niet. Ze werden verraden, opgespoord, opgepakt, op transport gezet en vermoord in gaskamers. Ik ervaar het als het ultieme kwaad als weerloze, onschuldige kinderen slachtoffer worden.
Altijd weer tranen en verdriet van kinderen en van volwassenen. Ik vind er geen woorden voor. Ik kan er dit jaar geen kant mee uit. Heer, ontferm U.
Seija